داستان مردی که با وجود سرطان، مدال طلای المپیک را به گردن آویخت

داستان مردی که با وجود سرطان، مدال طلای المپیک را به گردن آویخت

همه ما به خوبی می‌دانیم که حضور در رقابت‌های المپیک چقدر دشوار است و یک ورزشکار باید گذشته از توانایی‌های ورزشی که دارد، زمان زیادی را صرف افزایش مهارت و آمادگی بدنی کند تا بتواند هم به المپیک راه یابد و هم اینکه موفق به کسب مدال شود.

اما به نظر شما، یک ورزشکار که هم سن بالایی دارد و هم به تازگی سرطان را شکست داده و نیمی از ریه خود را از دست داده است، آیا می‌تواند فرد موفقی در المپیک باشد؟ قبل از اینکه به این سوال پاسخ دهید؛ با مجله علم ورزش همراه شوید.

سانتیاگو لانگه کیست؟

سانتیاگو لانگه در بوینس آیرس آرژانتین به دنیا آمده و در ۶ سالگی قایقرانی را همراه با پدرش که او نیز یک قایقران حرفه‌ای بوده آغاز کرد. نخستین حضورش هم در رقابت‌های المپیک به ۳۰ سال پیش بر می‌گردد. او در پنج دوره المپیک شرکت کرده بود اما معمولاً با کسب رتبه‌های میانی هیچ‌گاه نتوانسته بود حتی به سکوی نخست نیز نزدیک شود.

تلگرام

سرطان دامن سانتیاگو لانگه را گرفت

سال ۲۰۱۵ بود که خبر ناگواری درباره‌اش منتشر شد. لانگه دچار سرطان حادی شده است؛ خبری ناگوار که همه کسانی که او را می‌شناختند و به ویژه خانواده‌اش را نگران کرد. ابتلا به سرطان، آن هم از نوع حادش برای بسیاری از ورزشکارها به خصوص ورزشکارهای حرفه‌ای چیزی نیست جز پایان ورزش کردن.

اما این بیماری برای این ورزشکار مفهوم متفاوتی داشت. با تشخیص سرطان، شرکت در رقابت‌های المپیک ریو هم در هاله‌ای از ابهام فرو رفت. خوشبین‌ترین دوستانش نیز فکرش را نمی‌کردند او بخواهد وارد رقابت شود. این بیماری لانگه را مجبور کرد تا زیر تیغ جراحی برود. جراحان در یک عمل جراحی سنگین که ۷ ساعت طول کشید، ریه سمت چپ لانگه را در عمل سخت و چندین ساعته جراحی به طور کامل بیرون آوردند تا دست کم جلوی پیشرفت سرطان را بگیرند.

شروع یک نبرد سخت

تنها چند ماه تا المپیک باقی مانده بود و رسیدن لانگه تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید. او خیلی ضعیف شده بود و صحبت کردن هم برایش بسیار دشوار شده بود، اما امید همچنان در قلبش روشن بود. او با تمرین زیاد در آب‌های محلی تمریناتش را شروع کرد و به تدریج ساعت‌های تمرین را افزایش داد. پشتکار او مثال زدنی بود. او در این چند ماهه در چند رقابت بین‌المللی هم شرکت کرد تا آماده رقابت‌های المپیک ریو شود. در طول این مدت روند درمانش را هم البته پی گرفت. او می‌دانست که رسیدن به مقام قهرمانی در المپیک به شانس بستگی ندارد، بلکه به تلاش مداوم، پشتکار و امید نیاز دارد.

داستان مردی که با وجود سرطان، مدال طلای المپیک را به گردن آویختاو می‌گوید: در شش ماهی که درگیر درمان این بیماری بودم، نه تنها امیدم را از دست ندادم، بلکه نگاهم هم به زندگی کاملاً مثبت بود. حالا که به آن روزها فکر می‌کنم، می‌بینم که تجربه خوب اما خیلی سختی را پشت سر گذاشتم. تجربه‌ای که چیزهای زیادی یادم داد و من را نسبت به مشکلات مقاوم‌تر کرد.

۵ روز بعد از عمل جراحی، من دوچرخه سواری را شروع کردم و تنها یک ماه بعد سوار قایقم شدم و دل به دریا زدم. تجربه من شاید به آدم‌های زیادی که در سراسر دنیا با مشکلات یا بیماری‌های مختلف دست و پنجه نرم می‌کنند کمک کند که امیدشان را از دست ندهند و برای شکست مشکل یا بیماری که دارند با تمام قدرت مبارزه کنند و مثل سنگ سفت و سخت باشند.

مردی که شگفتی آفرین شد

لانگه ۵۴ ساله است و به عنوان مسن‌ترین قایقران شرکت کننده در المپیک ریو با وجود مشکلاتی که داشت، تمام تلاشش را کرد تا بتواند شگفتی آفرین شود و موفق هم شد! او توانست در المپیک ریو ۲۰۱۶ مدال طلا را دریافت کند. بعد از تشخیص بیماری سرطان، او نه تنها نا امید نشد، بلکه از تجربه‌های پیشین خود در پنج المپیک قبلی بهترین بهره را برد تا دوباره در المپیک حضور پیدا کند. این امید به او انگیزه، نیرو و مقاومت در برابر بیماری را داده بود.

داستان مردی که با وجود سرطان، مدال طلای المپیک را به گردن آویختسانتیاگو لانگه می‌گوید: فلسفه زندگی من و آنچه در طول این سال‌ها از ورزش یاد گرفتم به من برای مقابله و شکست دادن این بیماری کمک کرد. با قایقرانی شما یاد می‌گیرید که رنج را تحمل کنید. در برهه‌های خاصی از رقابت، شما باید صبورانه مقاومت کنید و جلو بروید تا بتوانید به نقطه پایان برسید.

خوشحالم که من هم در شکست دادن بیماری سربلند بیرون آمدم و هم به مدال طلای المپیک که آرزوی ورزشی‌ام بود رسیدم. در تمام این مدت، خانواده‌ام به عنوان حامی در کنارم حضور داشتند. آن‌ها همواره و در هر شرایطی از من حمایت کردند.

سانتیاگو لانگه پیش از المپیک ریو و کسب مقام قهرمانی، دو مدال برنز در المپیک‌های آتن و پکن کسب کرده بود. اکنون او به قهرمان ملی کشورش تبدیل شده است و بسیاری از جوانانی که رؤیای المپیک را در رشته‌های مختلف ورزشی در سر می‌پرورانند، به این قهرمان بزرگ نگاه می‌کنند و او را الگوی خودشان قرار می‌دهند و یاد می‌گیرند که نگاهشان به زندگی مثبت و خوش بینانه باشد.

تهیه و تدوین: elmevarzesh.com

به اشتراک بگذارید :
اینستاگرام

مطالب مشابه

یک نظر

  1. محمد گفت:

    واااااااااااااااای خدا حفظش کنه
    درد وبلاش تو جوون ایرانی ها
    ورزشکارهای ما فقط حرف شانس میزنن و اینکه روزشون نبوده و …..
    واقعا من بهش افتخار میکنم افتخار
    انشالله ۱۰۰۰ سال سایه ش بالاسر خانواده ش باشه
    ورزشکاران ایرانی این رو بزارن الگوی ورزشی شون نه پهلوان تختی و پوریای ولی
    چون تختی اخلاق و منش بزرگی داشت ولی ورزشکار خوبی نبود
    واقعا خاک تو سر ایران خودش و ورزشکارهاش
    انشالله روزی بیاد که مردم ایران عاقل بشن و کمتر حرف از شانس و اعتقاد بزنن
    فقط تلاش و تلاش و تلاش
    در سایه توکل بخدا
    دیگر هیچ
    کاروان امام رضا و توسل گرفتن و یا ضامن آهو گفتن تنور داغ نمیشه
    من این شخص را از امروز الگوی خودم قرار میدم
    شما چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شما چه نظری دارید؟ برای ما بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *