پیشگیری از آسیب دیدگی در بسکتبال

آیا می دانید نیروهایی که هنگام انجام بعضی از حرکات رایج بر بدن وارد می شود ممکن است به ۱۲ برابر وزن فرد می رسد؟! (Bishop, 2004)

مقدمه

آسیب دیدگی در ورزش های حرفه ای هم برای ورزشکار و هم برای تیم زیان آور است. بر اساس پژوهش مک کلی و همکاران (۱۹۹۴)، نرخ آسیب دیدگی در بسکتبال نسبت به دهه های گذشته افزایش یافته است. که یکی از علت های آن می تواند افزایش قد و وزن ورزشکاران باشد که بازی را به سوی هرچه بیشتر فیزیکی شدن برده است. همچنین تمرینات قدرتی بخشی جدایی ناپذیر از برنامه تمرینی بسکتبال شده است (Apple, 1988).

BasketI

آسیب دیدگی می تواند از یک التهاب ساده به علت اعمال نیروی بیش اندازه به بافت یا در نتیجه اجرای تمرینات بیشینه روی بافت های خسته که منجر به بیش تمرینی می گردد، ناشی شود (Whiting & Zernicke, 1998). بیشتر آسیب دیدگی های در بسکتبال ناشی از بیش تمرینی بوده و به صورت التهاب تاندون ها (tendonitis)، کشیدگی، دررفتگی و استرس فرکچر بروز می یابد (Henry et al, 1982). آسیب دیدگی ناشی از بیش تمرینی نتیجه اعمال نیروهای مکرر روی بافت های خسته، فراتر از آستانه تحمل، توأم با زمانی ناکافی جهت ترمیم و بازیافت می باشد (هنری و همکاران، ۱۹۸۲).

تلگرام

گزارش شده که در اثر آسیب دیدگی، ورزشکار ۷.۶ درصد از بازی ها را از دست می دهد که ۱۸.۲ درصد از این آسیب ها شامل آسیب دیدگی مچ پا بوده است. بطور کلی اکثر آسیب ها پایین تنه بازیکنان بسکتبال را گرفتار می نماید.

امروزه بسکتبال بیش از پیش بسوی فیزیکی شدن می رود و هر چه بیشتر روی اجرای مهارت ها با شدت بالا تأکید می شود. در پژوهشی مک کلی و همکاران به بررسی و تجزیه وتحلیل این حرکات در بسکتبال پرداختند که شامل: دویدن، قطع کردن مسیر، چرخیدن، شوت جفت همراه با جهش و فرود، جهش از روی موانع و فرود آمدن و پرش عمودی همراه جهش و فرود، بودند.

نیروهای عکس العمل سطح میزان فشاری که بدن هنگام تماس با زمین متحمل می شود را نشان میدهد و می تواند برای بررسی دقیق تر مکانیسم پدیده بیش تمرینی مورد استفاده قرار گیرد (Cavanagh & Lafortune, 1980). استیل (Steele, 1990) در پژوهشی مشخص کرد که زمان و مقدار نیروی بیشینه (نرخ بارگذاری)، نیروی بالای عکس العمل سطح را در پرش افقی و عمودی هنگام فرود ناگهانی در بازی نت بال تعیین می نماید. بازی نت بال و بسکتبال ویژگی های مشابهی بخاطر بعضی از حرکات مشترک نظیر دویدن های سریع و پرتاب ها با هم دارند. هدف از این پژوهش شناسایی نیروهایی است که در حرکات معمول بر اندام تحتانی ورزشکاران وارد می شود.

روش شناسی

یک بسکتبالیست مرد (با سن ۲۳ سال و وزن ۸۹.۲ کیلوگرم) مجموعه ای از حرکات ویژه بسکتبال روی صفحه نیرو (Force Plate) به شرح ذیل اجرا کرد:

  • دویدن در عرض صفحه نیرو با سرعت ۳ متر بر ثانیه و فرود آمدن با پای راست روی آن.
  • پرش عمودی با جهش از روی دو پا
  • جهش از روی صفحه نیرو برای انجام شوت جفت
  • پریدن از روی مانع و فرود آمدن

از مسابقه بسکتبال این آزمودنی برای تجزیه و تحلیل تواتر استفاده از حرکات ذکر شده در بالا، فیلم برداری شد.

نتایج

هر چهار حرکت نیروی عکس العمل عمودی سطح قابل توجهی ایجاد کردند (جدول ۱). همچنین پرش عمودی، شوت جفت و پریدن از روی مانع و فرود آمدن نرخ بارگذاری بالایی ایجاد کرد (جدول ۱). تجزیه و تحلیل فیلم مسابقه، تکرار بالای حرکات مورد بررسی را نشان داد بطوریکه پرش عمودی ۴۴ بار، شوت جفت ۷ بار، پرش از روی مانع و فرود آمدن ۳ بار و بین ۷۲ الی ۱۲۸ بار دویدن و توقف با سرعت بالای ۳ متر بر ثانیه، گزارش شد.

جدول ۱: نیروهای عمودی عکس العمل سطح و نرخ بارگذاری

Basketball Injuries

بحث

تصور می رود نیروهای عکس العمل سطح و نرخ بارگذاری عوامل زمینه ساز آسیب دیدگی در بازیکنان باشند. تجزیه و تحلیل رقابت های ورزشی نشان داد که ورزشکاران با تکرار زیاد بعضی از حرکات در معرض آسیب های بالقوه ای قرار می گیرند. برای مثال پرش عمودی نیرویی معادل ۷.۲ برابر وزن ورزشکار بر بدن وی وارد می نماید و این حرکت حدودا ۴۴ بار در یک بازی تکرار می شود. شوت جفت نسبت به پرش عمودی نیروی عکس العمل سطح کمتری وارد می نماید اما همچنان ماهیتی مشابه پرش عمودی دارد. شوت جفت به این دلیل نیروی کمتری به بدن وارد می نماید، که هدف اصلی اجرای تکنیک صحیح بوده و ارتفاع پرش در درجه دوم اهمیت قرار دارد. اما در حرکت ریباند هدف رسیدن به حداکثر ارتفاع ممکن است.

نتیجه گیری

اجرای حرکات پرشی بصورت مکرر در بازی بسکتبال و اعمال فشار روی بافت ها بازیکنان را در معرض آسیب های ناشی از بیش  تمرینی مانند التهاب تاندون کشکک و استرس فراکچر (Stress fracture) قرار می دهد.

بنابراین بازیکنان بسکتبال باید هنگام فرود آمدن با روش هایی که سبب کاهش فشار بر دستگاه عضلانی ـ اسکلتی می شوند آگاه باشند. برای مثال هنگام فرود آمدن باید پنجه پاها با هم موازی بوده و با خم کردن لگن و زانوها نیروهای عکس العمل سطح را پراکنده نمایند.

به نقل از:evarzesh.ir

به اشتراک بگذارید :
 جشنواره وب ایران

مطالب مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *