تعاریف یادگیری حرکتی

یادگیری به طور کلی و یادگیری حرکتی به طور خاص، به عنوان آموختن رفتارهای ماهرانه به صورت های مختلف تعریف می شود.تعاریف یادگیری حرکتی دارای ۴ ویژگی مشترک هستنند:

۱- یادگیری فرایند اکتساب توانایی های لازم برای انجام اعمال ماهرانه است. به عبارت دیگر، یادگیری یک توالی از رویدادها و تغییراتی است که در زمان تمرین رخ می دهد و فرد را در یک تکلیف ماهر می کنند. همین طور یادگیری حرکتی مجموعه ای از فرایندهاست که وقتی با هم جمع می شوند به نتایج و تغییرات خاصی منجر می شوند.

۲- یادگیری نتیجه مستقیم تمرین و تکرار است و منجر به کسب توانایی لازم برای حرکت یا عادت می شود. بر این اساس یادگیری تغییرات صرف در رفتار نیست بلکه تغییرات در فراینهای درونی است که منجر به افزایش توانایی در اجرای ماهرانه حرکت می شود. جیمز (۱۸۹۰) این قابلیت درونی برای پاسخ دادن را عادت” نامید؛ اما نظریه پردازان نام های مختلفی به آن داده اند. تعریف یادگیری به صورت توانایی انجام حرکت، توجه ما را به حالت درونیو فرایندهای مرتبط با آن سوق می دهد تا به خود رفتار.

۳- یادگیری حرکتی مستقیما قابل مشاهده نیست. فرایندهایی که باعث یادگیری می شود و تغییرات پیچیده ای مثل سازماندهی خبرهای حسی را در ‌CNS به وجود می آورند، قابل مشاهده نیستند. به همین دلیل یادگیری قایل مشاهده نیست و وجود آن را باید از طریق تغییر در رفتار حرکتی استنباط نمود.

تلگرام

۴- یادگیری حرکتی نسبتا دائمی است. وقتی افراد یک فعالیت را یاد می گیرد یا در تمرین شرکت می کند، تغییرات پایداری در آن ها ایجاد می شود که پس از چند دقیقه یا ساعت، به سادگی از بین نمی رود. این طور می توان گفت زمانی که شما چیزی را یاد می گیرید، دیگر همان فرد قبلی نیستید. این ویژگی یادگیری مانند تغییراتی است که در تخم مرغ جوشانده دیده می شود که به هیچ عنوان به حالت قبل از جوشیدن باز نمی گردد.

ترکیب این چهار عامل، تعریف زیر را برای یادگیری حرکتی به دست می دهد:

یادگیری حرکتی فرایندهایی همراه با تمرین و تجربه است که به تغییرات نسبتا ثابت در توانایی انجام حرکات منجر می شود.

منبع یادگیری  و کنترل حرکتی، اشمیت و لی، ۲۰۰۵:

به اشتراک بگذارید :
اینستاگرام

مطالب مشابه

شما چه نظری دارید؟ برای ما بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *