هیئت های ورزشی در تنگنای مشکلات مالی

ورزش در دنیای امروزه پیش از بیش مورد توجه  اقشار مختلف جامعه قرار گرفته است. حال این توجه و اهمیت می تواند یا در بعد سلامتی باشد و یا در بعد قهرمانی. بر هیچ از یک از ما پوشیده نیست که امروزه بسیاری از کشور ها اهمیت خاصی نسبت به این دو موضوع قائل اند و حتی برای بدست آوردن سکو های قهرمانی چه برنامه ریزی ها و چه هزینه های می کنند. همچنین با ایجاد شرایط و بستر مناسب مانند در اختیار گذاشتن امکانات آموزشی و شرایط مساعد آموزشی موجبات جذب و رشد ورزشکار را فراهم می کنند و در نهایت به هدف خود نیز می رسند. اما متأسفانه وضعیت ما گویای چنین تلاش های جمعی جهت دست یابی به این مهم نیست.

هیئت های ورزشی در تنگنای مشکلات مالیورزش ایران را می توان یکی از قطب های ورزش دنیا دانست. افتخارات کسب شده در عرصه های بین المللی توسط جوانان این کشور  با کم ترین امکانات و شرایط نسبت به سایر کشورها خود گواهی است بر این مدعا. با این وصف در حالی که باید بر روی این توانائی ها متمرکز شد و زمینه رشد آن را فراهم کرد، اما متأسفانه برخی مشکلات عرصه را جهت فعالیت و فراهم کردن زمینه برای حضور و جذب ورزشکار تنگ کرده است.

بحث کمبود اعتبارات مالی در سال های گذشته همیشه یکی از موضوعات داغ در محافل ورزشی بوده است و به نوعی می توان گفت مشکلات مالی به عنوان یک مانع پیش روی فعالیت فدارسیون ها و هیئت ها قرار گرفته است و آن را به حاشیه می برد. این وضعیت وقتی که به اوج خود برسد، بدون شک موجب پایین آمدن سطح کمی و کیفی ورزش می شود و مهمتر از همه آموزش و پرورش ورزشکار برای رده های بالا دچار  نقص خواهد شد.

با توجه به ماده ۸۸ یعنی واگذاری سالن ها به صورت اجاره ای ،ادارات ورزش و جوانان در زمینه های مختلف حتی حفظ و نگهداری مجموعه های ورزشی سلب مسئولیت نموده است و در شرایط اقتصادی فعلی هیئت های ورزشی را دچار چالش های کرده است، چنانچه یک هیئت در پرداخت هزینه های اولیه خود را دچار مشکل باشد و یا در شرایط بدتر حتی تهیه امکانات آموزشی و حق الزحمه مربیان گریبان گیر هیئت ها شود، چگونه می توان به رشد  ورزش خوش بین بود؟ هر هیئت ورزشی در مسیر رشد و توسعه اهداف خود برنامه ریزی های دارد که تنها با اکتفا به مربیان توانمند و تلاش هایی بی دریغ نمی توان کار به جای رساند. همه ما به خوبی می دانیم که فعالیت و تلاش های دلسوزانه همه چیز نیست چرا که تدوام نخواهد داشت، حتی تاریخ مصرف این تلاش های بی چشمداشت و به تبع آن این شعارها گذشته است.

تلگرام

عدم برآورده شدن نیاز های مربی و ورزشکار موجب دوری گرفتن آن ها از ورزش نمی شود اما شاید به زودی شاهد ادامه فعالیت آن ها در کشورهای دیگر باشیم!  یک ورزشکار که در رده های ملی و بین المللی فعالیت دارد لازمه فعالیتش هزینه کردن است اما در بسیاری موارد قرار دادهای مالی در برخی استان ها جوابگو نیستند. یک ورزشکار هم تا حدی می تواند از بند و ماده تعصب نسبت به استان و کشور خود پیروی کند.

با این وضعیت که پیش می رود، دور از انتظار نیست که هیئت ها برای سرپا ماندن و تعطیل نشدن سالن های تحت پوشش خود مجبور به بالا بردن هزینه شهریه ماهانه سانس های آموزشی و استعدادیابی شوند. شهریه های که شاید بسیاری از ورزشکاران با وجود مشکلات اقتصادی قادر به پرداخت آن نباشند، چه برسد به خردسالانی که پشتوانه ورزش آینده این کشور هستند. لازم به ذکر است، برابر اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی، تربیت بدنی در کنار آموزش و پرورش باید رایگان باشد، با این وصف پرداخت شهریه به سالن ها و باشگاه های ورزشی از گذشته تا کنون به قوت خود  باقیست، اما بالا رفتن این دریافت و پرداخت ها و تبدیل کردن باشگاه های ورزشی به یک بنگاه اقتصادی آسیب های جدی در حوزه های اجتماعی و فرهنگی وارد می کند، از  نادیده گرفتن اقشار مستضعف گرفته تا دوری گرفتن جوانان از ورزش.

متأسفانه حضور بخش خصوصی نیز در ورزش برخی استان ها بسیار کم رنگ است یا بهتر است بگویم هیچ رنگی ندارد و نمی توان به آن خوش بین بود چرا که حاضر به سرمایه گذاری نیستند. در حالی که کمک به ورزش کمک به سلامت جامعه است و اگر سرمایه‌گذاری در ورزش انجام شود حداقل بازده آن این است که از هزینه‌های درمانی کاسته می‌شود. با توجه به مشکلاتی که به آن اشاره شد، هیئت های ورزشی برای ادامه فعالیت خود در تنگنا قرار گرفته اند، به نحوی که جایگاه هیئت های ورزشی را به جای پرداختن به امور آموزشی و فنی در حد سالن داری تقلیل داده است و اگر چاره ای اندیشیده نشود، باید شاهد آسیب های جبران ناپذیری در بدنه ورزش استان ها و در نتیجه ورزش کشور باشیم.

به اشتراک بگذارید :
اینستاگرام

مطالب مشابه

شما چه نظری دارید؟ برای ما بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *