فراخوانی تار عضلانی

فراخوانی تار عضلانی : وقتی یک نورون حرکتی آلفا ، یک پتانسیل عمل را به تار عضلانی در یک واحد حرکتی می رساند ، تمام تارهای موجود در آن واحد حرکتی ، تولید نیرو می کنند. فعال کردن واحدهای حرکتی بیش تر ، نیروی بیش تری تولید می کند. هنگامی که نیروی کم تری لازم باشد ، واحدهای حرکتی کم تری برای انقباض عضله ، تحریک می شوند. از مباحث پیشین  موجود در سایت به یاد دارید که واحدهای حرکتی نوع II.a  و  II.x ، تارهای عضلانی بیش تری نسبت به واحدهای حرکتی نوع  I دارند.

فراخوانی تار عضلانی

انقباض عضلات اسکلتی ، شامل فراخوانی فزاینده ی تارهای نوع  I و سپس نوع  II است. این موضوع به نیازهای فعالیتی که باید اجرا شود ، بستگی دارد. هم چنان که ، شدت فعالیت افزایش می یابد ، تعداد تارهای فراخوانده به شکل فزاینده و به ترتیب زیر افزایش می یابد :

نوع II.x → نوع II.a →  نوع I

تلگرام

فراخوانی ترتیبی تارهای عضلانی و اصل اندازه

به عقیده ی اکثر محققان ، واحدهای حرکتی به طور کلی بر اساس ترتیب فراخوانی یکنواختی عمل می کنند که اصل فراخوانی ترتیبی نامیده می شود که طبق آن چنین به نظر می رسد که واحدهای حرکتی هر عضله ی معین ، از نظم و ترتیب خاصی برخوردار هستند. اجازه دهید از عضله ی دوسر بازو به عنوان مثال استفاده کنیم ؛ فرض کنید که این عضله ۲۰۰ واحد حرکتی دارد که می توانند بر مقیاسی از ۱ تا ۲۰۰ قرار بگیرند . برای انقباض عضلانی فوق العاده ظریفی که تولید نیروی خیلی کمی مورد نیاز است ، واحد حرکتی شماره ی ۱ فرا خوانده می شود. اگر نیاز به تولید نیرو افزایش یابد ، شماره های ۲ ، ۳ و ۴ و همین طور از واحدهای حرکتی تا رسیدن به حداکثر انقباضی که اکثر واحدهای حرکتی (البته نه تمام آن ها ) فعال شوند ، فرا خوانده می شوند. هر زمان که تولید نیروی معینی مدنظر باشد ، معمولا" واحدهای حرکتی مشابهی و ترتیب مشابهی فرا خوانده می شوند.

مکانیسمی که ممکن است اصل فراخوانی ترتیبی را به طور نسبی شرح دهد ، اصل اندازه می باشد. بر اساس این اصل ، فراخوانی واحد حرکتی به طور مستقیم با اندازه ی نورون حرکتی ارتباط دارد. واحدهای حرکتی که نورون های حرکتی کوچک تری دارد ، اول فرا خوانده خواهند شد. به علت این که واحدهای حرکتی نوع  I نورون های حرکتی کوچک تری دارند ، اولین واحدهایی هستند که در حرکات فزاینده ی تدریجی (حرکاتی که میزان تولید نیرو و به تدریج از پایین ترین حد خود به بالاترین حد می رسد ) فراخوانده می شوند. زمانی که نیروی مورد نیاز برای اجرای حرکت افزایش می یابد ، واحدهای حرکتی نوع II  فراخوانده می شوند. در حال حاضر چگونگی ارتباط اصل اندازه با حرکات ورزشی پیچیده ، ناشناخته است.

به هنگام فعالیت های ورزشی که چند ساعت به طول می انجامد ، تمرین با سرعت زیر بیشینه انجام می شود و در این حالت تنش عضلات نسبتا" پایین است . در نتیجه ، دستگاه عصبی مایل است تا تارهای عضلانی را که بهترین سازگاری را با فعالیت های استقامتی دارند فراخوانی کند که عبارتند از تارهای نوع  I و برخی از تارهای نوع II.a  . همراه با ادامه یافتن ورزش ، میزان گلیکوژن در این تارها به پایان می رسد و دستگاه عصبی باید تارهای بیش تری از نوع  II.a را فراخوانی کند تا تنش عضله حفظ شود . سرانجام ، زمانی که تارهای نوع  I و II.a  خسته شدند ، جهت ادامه ی ورزش ، ممکن است که تارهای نوع  II.x فراخوانده شوند.

این موضوع ممکن است توضیح دهد که چرا در برخی رویدادهای ورزشی مانند ماراتن که ۴۲ کیلومتر را باید دوید ، خستگی به صورت مرحله ای حادث می شود و احتمالا" این موضوع را نیز روشن خواهد کرد که چرا با نزدیک شدن به پایان تمرین یا مسابقه دو ماراتن تلاش زیادی جهت حفظ سرعت دویدن لازم است. این تلاش زیاد ، نتیجه ی فعال شدن تارهای عضلانی است که به آسانی فراخوانده نمی شود. چنین اطلاعاتی ، اهمیت کاربردی در دانستن نیازهای ویژه تمرین و عملکرد ورزشی دارد.

منبع: فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی، جک اچ، ویلمور، دیوید ال، کاستر دابلیو، لاری کنی ( فیزیولوژی ۵ استاد)

به اشتراک بگذارید :
اینستاگرام

مطالب مشابه

شما چه نظری دارید؟ برای ما بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *