گاهی تاریخ، روزهایی را پیش روی یک ملت میگذارد که همه چیز در آن متفاوت به نظر میرسد؛ روزهایی که خبرها آرامش ندارند، خیابانها رنگ دیگری میگیرند و ذهنها بیش از همیشه درگیر نگرانی میشود. این روزها برای بسیاری از ما چنین روزهایی است.
خبرها سنگیناند. صداهایی که از دور یا نزدیک میآیند، معنای دیگری پیدا کردهاند. گفتوگوهای معمولی بین آدمها هم تغییر کرده است؛ انگار در پس هر جمله چیزی ناگفته و ترکیبی از ترس و امید پنهان است.
در چنین روزهایی طبیعی است که بسیاری از کارهای معمول زندگی برای مدتی رنگ ببازد. حتی چیزهایی که همیشه بخشی از زندگی روزمره بودهاند، گاهی برای مدتی به حاشیه میروند. وقتی ذهن درگیر نگرانیهای بزرگتری است، تمرکز روی موضوعات معمول سختتر میشود.
ما در مجله علم ورزش سالهاست درباره علوم ورزشی و سلامت نوشتهایم؛ درباره حرکت، سلامتی و اینکه چگونه میشود بهتر زندگی کرد. اما حقیقت این است که امروز، بیش از هر تحلیل علمی، احساس میکنیم باید چند کلمه ساده با شما حرف بزنیم.
چند خطی فقط برای اینکه بگوییم میدانیم بسیاری از شما این روزها نگرانیهای واقعی دارید- صدا و موج انفجار بمبی که در ۳۰۰ متری خانهام به زمین خورد را تجربه دارم و حتی اینکه از صدای هر جنگندهای در عمیقترین خواب هم در یک لحظه بیدار میشوم برای حفظ امنیت خانوادهام- و اینکه اگر تمرکز همیشگی را ندارید، اگر ذهنتان بیشتر از قبل درگیر خبرهاست، این حس برای خیلیها آشناست.
ما هم مثل بسیاری از شما این روزها را با همین حسها تجربه میکنیم. گاهی خبرها را دنبال میکنیم و گاهی از آنها فاصله میگیریم. گاهی سعی میکنیم مثل روزهای عادی کار کنیم و گاهی میبینیم ذهن آنقدر درگیر است که تمرکز سخت میشود.
در میان این همه صدا و خبر، شاید مهمترین چیزی که میتوان گفت این است که هیچکس در این احساسها تنها نیست. خیلیها همین حالا همان چیزهایی را تجربه میکنند که شما تجربه میکنید.
در روزهای سخت تاریخ، همیشه روایتهایی وجود دارد از چیزهای کوچکی که به آدمها کمک کرده ادامه دهند؛ عادتهای ساده، گفتوگوهای کوتاه، یا لحظههایی که زندگی را در سادهترین شکلش در جریاندار نگه میدارد.
شاید سالها بعد وقتی کسی به این روزها فکر کند، بیش از هر چیز به یاد بیاورد که مردم چگونه در کنار هم ایستادند و چگونه تلاش کردند زندگی را ادامه دهند.
ما در مجله علم ورزش همیشه درباره علوم ورزشی نوشتهایم. اما امروز شاید بیش از هر زمان دیگری به روح انسان فکر میکنیم؛ به توانایی عجیبی که برای ادامه دادن، امید داشتن و ساختن دوباره روزهای بهتر دارد. شاید امروز زمان مقالههای طولانی علمی نباشد. اما ارتباطی که بین یک رسانه و مخاطبانش شکل میگیرد، چیزی فراتر از انتشار مطلب است.
گاهی همین چند خط نوشته میشود تا گفته شود: ما هم این روزها را میبینیم، ما هم مثل شما نگران میشویم و ما هم امیدواریم که خیلی زود روزهایی برسد که خبرهای خوب بیشتر باشند.
روزی که دوباره بتوانیم با خیال راحت درباره موضوعات همیشگی بنویسیم؛ درباره پیشرفت، سلامتی و مسیرهای بهتر برای زندگی و به قول احمد شاملو: روزی ما دوباره كبوترهایمان را پیدا خواهیم كرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت…
تا آن روز، مهمترین آرزو برای همه ما چیز سادهای است: آرامش و سلامتی و اینکه هر کجا هستید، در کنار کسانی باشید که حضورتان برایشان مهم است، برای ادامه دادن، برای امید داشتن و برای ساختن دوباره روزهای بهتر.
از طرف تیم مجله علم ورزش،
برای همه شما آرزوی سلامتی و روزهای آرامتر داریم.
هروقت که دسترسی به نت سخت میشه من میام تو سایت شما و مطالبتون میخونم و دقایقی از همه چی دور میشم.به امید روزای خوب برای فرزندان ایران و همینطور جامعه ورزشی که دیگه غمی نبینه.
چقدر احساس آرامش و رضایتی داریم از این حس شما
خوشحالیم از اینکه کنارمون و کنارتون هستیم
به امید روزهای روشن✌️