میان حجم انبوه اندوه این روزها، بلاتکلیفی فعالیت آنلاین، از دست رفتن تلاش‌هایی که حاصل ساعت‌ها، روزها و سال‌ها کار بوده، گریزی به محتواهای سال‌های قبل زدم.

درست زمانی که ما مثل همین الان، برای مخاطب‌های علم ورزش می‌نوشتیم، از اوضاع علم ورزش و مشکلات اون و خرسند از اینکه مخاطبین علم ورزش برای‌مان کامنت می‌گذاشتن، می‌خواندیم، لذت می‌بردیم و احساس تنهایی نداشتیم که هیچ! حتی گفتگو می‌کردیم.

روزهایی که علم ورزش به مدت یک ماه فیلتر بود…

عجیب دوران تلخی بود، خیلی تلخ، درست مثل تلخی همین روزها، تلاش ما برای رفع فیلتر یک طرف، بی‌اهمیتی اونا که خب حالا بذار یه کم اذیت (تنبیه) بشن هم یه طرف.

یا روزهایی که هک می‌شدیم

یادمه یک بار اوضاع طوری شده بود که انگار یه چیزی داره علم ورزش رو می‌بلعه، هی محتوا کم می‌شد، هی حذف می‌شد…

اونم هم گذشت

بی‌قراریم برای همین علم ورزش در آبان ۹۸ که اینترنت نبود

تلاش‌های بعد از اون برای اینکه دوباره در کورس رقابت وب فارسی و کمی هم مورد لطف دوباره گوگل قرار بگیریم

ادامه داشت تا همین چند روز پیش و اتفاقاتی که برای اینترنت و زندگی و مردم افتاد…

حال همه بد، اوضاع بد، مبهم و انگار در اسارت باشیم، تا اینکه دسترسی به گوگل باز شد و چشمم به چیزی افتاد که درجا خشکم زد!

خلاصه ش این هست که هیچ معلوم نیست با وجود حذف بیش از ۳ هزار صفحه ایندکس شده علم ورزش در گوگل؛ آیا امیدی به بازگشت هست؟ آیا اینقدر دوام میاریم که دوباره به قبل برگردیم و میزبان هزاران نفری باشیم که روزانه برای مطالعه و یا به دنبال پاسخ سوال‌شان به علم ورزش مراجعه می‌کردند یا نه.

آنچه که عیان است، نابودی صدها کسب و کار آنلاین و بیکاری و بحران‌های مالی است و بی‌اهمیتی مسئولین نسبت به این وضعیت

ما خیلی روزها را تاب آوردیم، روزهایی که بین ماندن و نماندن یک تار مو بود، اما باز دوام آوردیم، ماندیم، حالمان خوش نیست و درست نمیدانم امیدوار باشیم یا نه

پیرمان کردید با این ندانم کاری ها، با این شعارهای توخالی