فوتبال، این ورزش پر مخاطب و جذاب که هر کدام از ما ساعت ها از وقت خود را صرف تماشای آن می کنیم. ورزشی که به جرأت می توان گفت بیشتر بحث های عامیانه ورزشی را در برمی گیرد، ورزشی که از یک کودک 7 ساله گرفته تا پیرمرد 70 ساله از کمترین فرصت خود برای پرداختن به آن چه در قالب ورزش و  یا سرگرمی وقت می گذارد و به آن عشق می ورزد. این عشق و علاقه برای بسیاری آنقدر وصف ناپذیر است که جدایی بازیکن محبوبش از تیم، باعث می شود اشک در چشمان آن ها حلقه زند و حتی می تواند باعث رقم خوردن مرگ یک کودک به خاطر خداحافظی بازیکن محبوب وی از فوتبال شود. همه این ها بیانگر محبوبیت فوتبال در میان مردم است. با این حال متأسفانه از آغاز آن تا کنون این ورزش پر مخاطب از گزند خشونت و اوباشگری در امان نبوده و به نوعی می توان گفت همزاد و همراه آن بوده است.

خشونت علیه داوران فوتبال

امروزه بیشتر از گذشته با صحنه های مواجه می شویم که برای بسیاری از مخاطبین این ورزش خوشایند نیست. زنگ خطر به صدا درآمده و فوتبال در حال تبدیل شدن به ورزشی خطرناک است که در پاره ای موارد خشونت روی خوش آن است. آنقدر که حتی داوران نیز قربانی این خشونت ها می شوند. داوران کتک می خورند، ناسزا می شنوند و حتی به کام مرگ فرو می روند! خشونت، ضرب و جرح، دشنام و مرگ، این ها چیزهایی هستند که داوران فوتبال در سراسر دنیا دیده‌اند و لمس کرده‌اند. تعداد زیادی از داوران دنیا بارها با دشنام و توهین مورد خطاب بازیکنان، مربیان و تماشاگران قرار گرفته‌اند، اما در فوتبال دنیا داوران نگونبختی نیز وجود دارند که اتفاقات خیلی بدتر از دشنام را تجربه کرده‌اند.

داوران قربانيان بزرگ مستطيل سبزتراژدی های وحشتناک قتل داور برزیلی یا داور آمریکایی هنوز پشت داوران را می لرزاند. در فوتبال دیوار داوران از همه کوتاه تر است به نحوی که به مظلوم ترین قشر این ورزش تبدیل شده اند. آن ها حتی اگر کار قضاوت خود را به درستی انجام داده باشند، باز هم در بسیاری مواقع مقصر اصلی شکست یک تیم معرفی می شوند و بسیاری از ضعف های فنی، کم کاری، نداشتن دانش مربیگری و بسیاری کاستی های دیگر پشت داوران پنهان می شود. اشتباه در کار قضاوت اجتناب ناپذیر است و برخی اوقات داوران با اشتباهاتشان نتیجه یک دیدار را به کلی تغییر می دهند، اما در بسیاری مواقع نیز مظلوم واقع می شوند.

متأسفانه چند صباحی است شاهد چنین اتفاقاتی در داوری فوتبال کشور هستیم. آنقدر واضح و روشن که برنامه ورزشی رسانه ملی آن را به تصویر می کشد و ماحصلی جز تأسف و اندوه به حال فوتبال کشور به دنبال نخواهد داشت و تنها می توان گفت، شخصیت و اخلاق در ورزش رنگ خود را باخته و نام ورزش حرفه ای یدک کشیده می شود. ورزش حرفه ای که در پیشگاه بعضی از ورزشکاران به مارک کفش و لباسشان خلاصه شده است. در فوتبال حرفه ای کمتر شاهد دخالت کادر فنی و تیمی در امر داوری فوتبال هستیم، اما در کشور ما در بازی‌های فوتبال باشگاهی خلاف این رُخ می دهد. همه به نوعی خود را قاضی فوتبال می دانند و در امر قضاوت داوری دخالت می‌کنند. خیلی از دست‌اندرکاران تیم‌ها از جمله سرمربی و کادر فنی به کار داوری ایراد می‌گیرند و با ورود به موضوع قضاوت داوری فوتبال، باعث تحریک بازیکنان بر ضد داوران شده و حتی جو ورزشگاه‌ها را نیز متشنج می کنند و با اعتراض‌های مکرر خود موجب درگیری در مستطیل سبز می‌شوند به نحوی که مانع آرامش و تمرکز داوران بر امر قضاوت می شوند و آن اتفاقاتی که نمی‌بایست در فوتبال باشگاهی ما بیافتد، رخ می‌دهد.

این را باید بپذیریم که در رقابت‌های فوتبال یک طرفش باخت و طرف دیگرش پیروزی است پس نباید به خاطر باخت و یا اتفاقی که در جریان بازی رخ می‌دهد تمامی کاسه کوزه‌ها سر داوران شکسته شود و با اعتراض به قاضی فوتبال زیبایی‌های این رشته ورزشی پرطرفدار مردمی زیر سوال برده شود. در نتیجه اعتراض به امر داوری و اهانت به قاضیان فوتبال نه تنها هیچ دردی را دوا نمی‌کند بلکه خود این کار، آتش بیار معرکه فوتبال خواهد بود. ورزش بدون خشونت و در سایه اخلاق و رفتار جوانمردانه زیباتر است.