تداخل تمرینات استقامتی و قدرتی برای بسیاری از ورزشکاران یکی از علل‌عدم دستیابی به نتیجه مورد نظرشان است. برای درک بهتر این نوع تمرین، در خصوص این نوع تمرینات توضیح مختصری را ارائه می‌دهیم. تمرینات استقامتی به دو نوع استقامت قلبی- عروقی و استقامت عضلانی تقسیم می‌شود.

استقامت قلبی – عروقی

در یک تعریف ساده می‌توان گفت: توانایی مقاومت در یک فعالیت جسمانی که با وجود اکسیژن و بدون خستگی بی‌مورد انجام می‌شود. یعنی فرد بتواند یک فعالیت ورزشی با شدت متوسط را در مدت زمان طولانی انجام دهد. از فعالیت‌های ورزشی که موجب افزایش استقامت قبلی – عروقی می‌شود می‌توان، دویدن، دوچرخه سواری، طناب زدن و آیروبیک را نام برد. این نوع تمرینات هم موجب افزایش استقامت قلبی – عروقی شده و هم در برنامه‌های کاهش وزن نیز استفاده می‌شوند.

استقامت عضلانی

استقامت عضلانی یعنی توانایی یا ظرفیت یک عضله یا گروهی از عضلات برای تکرار اجرا (اجرای مجموعه‌ای از انقباض‌های تکراری) یا تولید نیروی ثابت در یک دوره زمانی. در تعریف دیگر  یعنی قابلیت خستگی ناپذیری در دستگاه عضلانی اسکلتی. استقامت عضلانی به دو نوع پویا و ثابت تقسیم می‌شود در این مطلب منظور ما استقامت پویا است. به عنوان مثال تعداد دفعاتی که وزنه‌ای ۲۵ کیلوگرمی به صورت نشسته بر روی نیمکت لیفت می‌شود.

در یک برنامه تمرینی با وزنه هم می‌توان به این برنامه اشاره کرد: برای مثال ۲۰-۱۵ تکرار و ۳ ست متوالی با استراحت‌های ۳۰ ثانیه‌ای بین هر ست و یک دقیقه مابین حرکات مختلف تمرینی که در روز تا ۸ حرکت در گروهای مختلف عضلانی انجام می‌شود. در هر دو نوع تمرینات استقامتی بالا نیاز به زمان زیاد و اعمال فشار متوسط می‌باشد تا این که بدن دچار تخلیه گلیکوژنی شده و وارد سوخت و ساز چربی شود.

تمرینات قدرتی

این تمرینات از نظر ساختاری کاملا «با تمرینات استقامتی متفاوت می‌باشند برای مثال تمرین افزایش حجم که البته با وزنه انجام می‌شود به این صورت است که ۸-۱۲ تکرار ۴ ست با ۱-۲ دقیقه استراحت بین هر ست و ۳-۵ دقیقه استراحت بین حرکات مختلف که معمولا» ۶ حرکت در روز می‌باشد و نیز تمرینات افزایش قدرت مثل: ۳-۵ تکرار ۴-۵ ست، استراحت بین ست‌ها ۲-۳ دقیقه و استراحت بین حرکات مختلف ۵-۶ دقیقه، که معمولا” تا ۴ حرکت در روز می‌باشد این دو نوع تمرین نیاز به انرژی گلیکوژنی بالا، بازسازی سریع و نیز سنتز پروتئین در عضله جهت عضله‌سازی دارند. پس در این نوع تمرین نیاز به اعمال فشار زیاد بوده و هدف کاهش گلیکوژن عضله نمی‌باشد در صورتی که هدف حفظ آن بوده برای تولید انرژی مورد نیاز.

چه اتفاقی رخ می دهد اگر این دو نوع تمرین با هم ترکیب شوند؟

همانطور که گفته شد انجام تمرین استقامتی باعث تخلیه گلیگوژن یعنی مهم‌ترین منبع تولید انرژی برای عضله شده و در پی آن در تمرین قدرتی بعدی عضله دچار کمبود ذخایر انرژی مورد نیاز خود برای اعمال فشار زیاد می‌گردد. در این صورت از کارایی افتاده و قادر به ایجاد نیروی کافی برای برانگیختن خود برای سنتز پروتئین و عضله‌سازی نمی‌باشد. از روی دیگر انجام تمرین قدرتی با فشار بالا نیز باعث تولید رادیکال‌های آزاد و اسید لاکتیک در عضله شده و در پی آن ایجاد خستگی عضلانی و کوتاه شدن مدت تمرین که این کاهش مدت تمرین باعث کاهش روند چربی سوزی در بدن می‌شود.

نتیجه

اگر شما ورزشکار رشته‌های توانی هستید، اگر سابقه تمرین بدنسازی بالایی دارید، اگر به سختی عضله‌سازی می‌کنید، اگر حجم تمرین استقامتی هفتگی شما بالاست، بهتره از استراتژی‌های مناسبی برای مدیریت خستگی استفاده کنید: جلسات تمرینی و استقامتی و بدنسازی را با فاصله اجرا کنید، اگر مجبور هستید در یک جلسه تمرین کنید، اول بدنسازی سپس استقامتی، برای توسعه قدرت در افراد تمرین کرده بهتر است بدنسازی و هوازی جدا از هم‌ و با فاصله حداقل 6 ساعت انجام شود، برای افراد کم سابقه جای نگرانی ندارد.

تهیه و تدوین: elmevarzesh.com