انواع مختلفی از آزمون های میدانی وجود دارد که می تواند برای برآورد آمادگی قبلی تنفسی استفاده شود. برای اجرای آزمون های استقامت قلبی تنفسی به وسایل خاصی نیاز نیست، در هر جا انجام می شود و می توان از فعالیت های ساده ای مانند راهپیمایی و یا دویدن بهر جست. در آزمون های میدانی بر اساس سرعت حرکت و مسافت طی شده  به ارزیابی آمادگی قلبی تنفسی می پردازیم.در  زیر به برخی از رایج ترین انواع این آزمون ها می پردازیم:

1- آزمون 1600 متر

در این آزمون ، شخص مسافت 1600 متر را با حداکثر سرعت راهپیمای می کند و ضربان قلب او را در پایان آزمون اندازه گیری می شود.سپس با استفاده از فرمول زیر حداکثر اکسیژن مصرفی  او برآورده می شود:

VO2max1-elmevarzeshوزن بدن به پوند، سن به سال، برای مرد ضریب یک و برای زن ضریب صفر، زمان بر حسب دقیقه و صدم دقیقه و ضربان بر حسب تعداد در دقیقه است. این فرمول برای  افراد 20 تا 69 سال اعتبار دارد.

2-آزمون استقامت قلبی تنفسی 2400 متر دویدن یا آزمون کوپر

از متداولترین آزمون های میدانی برای ارزیابی آمادگی قلبی تنفسی ، آزمون 2400 متر دویدن یا 12 دقیقه دویدن است که به وسیله کوپر طراحی شده است.در این دو آزمون شخص با حداکثر  سرعت ممکن به مدت 12 دقیقه می دود و یا مسافت 2400 متر را می پیماید.

سپس با توجه به فرمول زیر حداکثر اکسیژن مصرفی او تعیین می شود

VO2max = سرعت افقی (متر در دقیقه) ×0/2+3/5

برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی با توجه به مسافت طی شده در آزمون 12 دقیقه ای دویدن ، می توان از فرمول زیر نیز استفاده کرد:

کوپر

3- آزمون 15 دقیقه دویدن یا آزمون بالک

آزمون بالک نیز نوع دیگری از آزمون های میدانی برای ارزیابی آمادگی هوازی است.در این آزمون شخص در مدت 15 دقیقه با حداکثر سرعت ممکن می دود و مسافت پیموده شده و یا برآورده حداکثر اکسیژن مصرفی پیموده شده، برای ارزیابی آمادگی هوازی  استفاده می شود( تصویر )

برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی می توان از فرمول زیر استفاده کرد:

3/33+[ 172/0× (133 – 15 /مسافت طی شده )] = حداکثر اکسیژن مصرفی

آزمون-بالک

4- آزمون استقامت قلبی تنفسی چند مرحله ای رفت و برگشت 20 متر یا آزمون لیگر

یکی از آزمون های نسبتا” جدید در ارزیابی قابلیت هوازی که برای بچه  و بزرگسالان معتبر است ، آزمون چند مرحله ای رفت و برگشت 20 متر است که با نام های پیسر، آزمون لیگر و آزمون بوق نیز شناخته می شود.در این آزمون شخص در یک مسافت 20 تری که با علایمی از جمله خط یا مخروط مشخص شده است، به صورت رفت و برگشت ، می دود.در ابتدا سرعت کم است و سپس مرحله به مرحله افزایش می یابد  تا به حداکثر سرعت برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی برسد.

سرعت آزمون با صدای بوق از نوار پخش صوت به گوش می رسد، کنترل می شود.آزمودنی باید هنگام به صدا در آمدن بوق ، به یکی از خطوط انتهای یا ابتدایی مسیر 20متر  رسیده باشد.سرعت اولیه 8/5 کیلومتر در ساعت است که در هر مرحله ، که یک دقیقه طول می کشد، 0/5 کیلومتر در ساعت افزایش می یابد.

صدای بوق ها طوری است که این سرعت را هماهنگ می کند. آزمون زمانی پایان می پذیرد که آزمودنی موفق نشود سه مرتبه متوالی با صدای بوق به خطوط محدود کننده مسیر برسد.زمان آزمون یا تعداد رفت و برگشت تعیین کننده میزان آمادگی شخص است. آخرین سرعت به دست آمده در آزمون برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی استفاده می شود.

فرمول برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی به صورت زیر است:

( حداکثر سرعت به دست آمده در آزمون ) 6 +4/24 ( بر حسب میلی لیتر در کیلوگرم در دقیقه ) = VO2max

 

منبع :اختصاصی elmevarzesh.com

دکتر گائینی