بیگورکسیا یا دیسمورفی عضلانی چیست و چرا باعث افسردگی ورزشکار شود؟

بیگورکسیا به اختلال بد شکلی عضلات گفته می‌شود که یک بیماری وسواسی است و در آن تصویر ذهنی فرد از بدن خود مختل شده است. فرد تصور می‌کند و باور دارد که بدنش خیلی کوچک است یا به اندازه کافی عضلانی نیست و علیرغم اینکه بدنش کاملا طبیعی یا در حال حاضر عضلانی است، اصرار زیادی به عضله سازی و حجیم‌تر شدن عضلات خود دارد. گاهی بیگورکسیا را نقطه‌ی مقابل آنورکسیا می‌دانند.

وسواس شدید در تمرین

افرادی که بیگورکسیا دارند هر چقدر که تمرین و تلاش کنند باز هم احساس می‌کنند بدن‌شان به اندازه کافی عضلانی نیست. این افراد آنقدر به تمرین ادامه می‌دهند که گاهی واقعا دچار درد می‌شوند و یا حتی استخوان‌های‌شان می‌شکند اما دست بردار نیستند و تمایل شدیدشان به تمرین، معمولا زندگی روزمره‌شان را مختل می‌کند. مثلا به دلیل وقت زیادی که صرف تمرین می‌کنند نمی‌توانند در دورهمی‌های دوستانه یا خانوادگی شرکت کنند یا به مسئولیت‌های حرفه‌ای خود بپردازند.

رفتارهای وسواس گونه‌ی کسانی که اختلال بیگورکسیا دارند شامل زیاد و با دقت نگاه کردن در آینه (مردان دچار این اختلال تقریبا 12 بار در روز بدن‌شان را در آینه چک می‌کنند در حالیکه سایر بدنسازها تقریبا سه بار در روز این کار را می‌کنند) و استفاده‌ی بی‌مورد از مکمل‌های استروئیدی آنابولیک می‌شود.

حتما بخوانید:

اعتیاد به ورزش یا وابستگی ناسالم به ورزش چیست؟

درصد زیادی از مردان دچار اختلال بیگورکسیا هستند اما چون آگاهی‌ها نسبت به این اختلال بسیار اندک است، اغلب تشخیص داده نمی‌شود. به گفته‌ی Rob Wilson، رئیس موسسه اختلال دیسمورفیک، ده درصد از مردان در باشگاه‌های بدنسازی دچار دیسمورفی یا اختلال بدشکلی بدن هستند. هزاران هزار نفر وجود دارند که نسبت به ظاهر خود بسیار نگرانند و اعتماد بنفس بسیار ضعیفی دارند. همچنین این افراد بسیار مضطرب و بیقرارند.

این تصویر ذهنی فرد از بدن خود می‌تواند بعضی از افراد را آنچنان افسرده کند که افکار خودکشی در سر داشته باشند. این بیماری در میان مردان بیشتر شایع است اما زنان نیز ممکن است دچارش شوند. این اختلال می‌تواند ناشی از فشار رسانه‌های اجتماعی برای رسیدن به یک اندام «ایده آل» طبق الگوهای تحمیل شده باشد. بیگورکسیا اغلب در مورد بدنسازها مطرح می‌شود اما به این معنی نیست که بیشتر بدنسازها دچار اختلال بیگورکسیا هستند.

انورکسیا anorexia اختلالی که بیشتر بین زنان و دختران جوان شایع است و مبتلایان از ترس اضافه وزن، هیچ چیز نمی‌خورند و دچار سوء‌ تغذیه می‌شوند. بیگورکسیا یا ضعیف‌پنداری عضلات، اختلالی است که باعث می‌شود فرد احساس کند عضلاتش کوچک و کم‌توان است و به همین خاطر تا سرحد افراط به دنبال تمرین و بزرگ کردن عضلاتش باشد. اختلالی که ممکن است به افسردگی و مرگ هم منجر شود.

مردانی که در حد نرمال بدنسازی کار می‌کنند به طور متوسط 40 دقیقه در روز به رشد بدن‌شان فکر می‌کنند اما مردانی که بیگورکسیا دارند، پنج ساعت یا بیشتر در روز، به بدن‌شان فکر می‌کنند و ذهن‌شان درگیر این مسئله است که بدن‌شان به اندازه کافی رشد نکرده است.

البته تجربه‌ای از زندگی نیز می‌تواند فاکتوری دخیل در این اختلال باشد و آنهایی که مورد آزار و اذیت و زورگویی قرار گرفته‌اند یا در کودکی از آنها سوء استفاده شده بیشتر مستعد این اختلال هستند. بیگورکسیا می‌تواند یک اختلال ژنتیکی و یا ناشی از عدم تعادل هورمونی در مغز نیز باشد.

بیگورکسیا و رژیم غذایی

افرادی که دچار اختلال بیگورکسیا هستند رژیم غذایی‌شان بسیار محدود است و به ندرت در منزل یک نفر دیگر یا در رستوران غذا می‌خورند زیرا نمی‌توانند تعادل غذایی که مد نظرشان است را کنترل کنند یا دقیقا نمی‌دانند چه چیزهایی در غذای تهیه شده وجود دارد.

بیگورکسیا و مقیاس‌ها

مردان دچار بیگورکسیا مدام فیزیک و بدن خود را با بدن مردان دیگر مقایسه می‌کنند اما دریافت‌شان همیشه نادرست است. آنها حتی وقتی مردانی را می‌بینند که اندام و فیزیک‌شان مانند خود آنهاست، همچنان خودشان را کوچک‌تر و نحیف‌تر می‌پندارند.

بیگورکسیا و دارو

استفاده از استروئیدهای آنابولیک در میان مردان بیگورکسیا متداول است و علی رغم تجربه‌ی عوارض جانبی مانند تشدید روحیه تهاجمی، جوش، بزرگ شدن سینه‌ها، ناتوانی جنسی، تاسی و کوچک شدن بیضه‌ها همچنان به مصرف این داروها ادامه می‌دهند.

حتما بخوانید:

بیش تمرینی (تمرین زدگی) چیست؟راهنمای کامل علائم و درمان

بیگورکسیا و چربی بدن

مردانی که اختلال بیگورکسیا دارند بیشتر نگران درصد چربی بدن‌شان هستند تا دچار اضافه وزن شدن.

بیگورکسیا و عوامل روانی

برخلاف خیل از بدنسازها که دوست دارند از هر فرصتی برای نمایش فیزیک خود در میان عموم استفاده کنند، افراد دچار بیگورکسیا اینگونه نیستند. خیلی از آنها شاید روزهای طولانی از دید دیگران پنهان شوند زیرا از اندام خود خجالت می‌کشند. تحقیقی که در سال 2000 انجام شد دریافت یکی از مردانی که اختلال بیگورکسیا داشته از برقراری رابطه جنسی با همسر خود اجتناب می‌کرده زیرا عقیده داشته این فعالیت، انرژی را که می‌تواند صرف بدنسازی‌اش کند از او می‌گیرد.

به طور کلی مردان بیگورکسیا اعتماد بنفس کمی دارند و خیلی از آنها اینطور می‌گویند که در دوران مدرسه به خاطر اندام‌شان مورد تمسخر بوده‌اند که باعث شده تمام توجه خود را معطوف ظاهر و اندام خود کنند. اما این تلاش‌ها ظاهرا هرگز آنها را به نتیجه‌ای که می‌خواهند نمی‌رساند و به برداشتی که از خود دارند لطمه می‌زند و احساس تهی بودن می‌کنند.

گزینه‌های درمانی بیگورکسیا

تا کنون هیچ مطالعه‌ی سیستماتیکی صورت نگرفته که به مقایسه‌ی تاثیر راهکارهای درمانی بپردازد، چه به طور مجزا و چه به صورت ترکیبی. یکی از مشکلات ویژه‌ای که در این اختلال وجود دارد این است که برخلاف آنورکسیا که بیشتر مربوط به زن‌هاست، مردها به ندرت می‌پذیرند که مشکلی دارند و باید به دنبال درمان باشند. اختلال بیگورکسیا تا حدودی در واکنش به احساس افسرگی و ضعف اعتماد بنفس روی می‌دهد، بنابراین قبول مشکل و رفتن به دنبال درمان، به منزله‌ی تائید شکست است.

مردانی که برای درمان پا پیش گذاشته‌اند و تحت راهکارهای درمانی آموزشی و روان درمانی (به طور همزمان) قرار گرفته‌اند، بهبودهایی حاصل کرده‌اند. تکنیک‌های رفتار درمانی شناختی، بر شناسایی و تغییر الگوهای تفکر به سمت افکار واقع گرایانه‌تر و اهداف قابل دسترسی تمرکز دارند. متدهای درمان‌های آینده، رویکردهایی آگاهانه‌تر خواهند بود اما برای نتیجه گیری دقیق‌تر به مطالعات سیستماتیک گسترده‌تری نیاز است.

تهیه و ترجمه: elmevarzesh.com